اولين معلم موسيقي بتهوون پدرش بود. پدرش يوهان يكي از موسيقيدانان دربار بن بود. او مردي الكلي بود كه سعي مي‌كرد بتهوون را به‌زور كتك، به عنوان كودكي اعجوبه همانند موتزارت به نمايش بگذارد. هر چند استعداد بتهوون بزودي بر همه آشكار شد. بعد از آن بتهوون تحت آموزش كريستين گوت‌لوب نيفه قرار گرفت. همچنين بتهوون تحت حمايت مالي شاهزاده الكتور (همان درباري كه پدرش در آن كار مي‌كرد) قرار گرفت.
بتهوون در سن ۱۷ سالگي مادر خود را از دست داد و با درآمد اندكي كه از دربار مي‌گرفت مسئوليت دو برادر كوچك‌ترش را بر عهده داشت.
اين آهنگساز آلماني در سال ۱۷۹۲به وين نقل مكان كرد و تحت آموزش «ژوزف هايدن» قرار گرفت. ولي هايدن پير در آن زمان در اوج شهرت بود و به قدري گرفتار، كه زمان بسيار كمي را مي‌توانست صرف بتهوون بكند. به همين دليل بتهوون را به دوستش «يوهان آلبرشت‌برگر» معرفي كرد.
از سال ۱۸۰۲ بتهوون به صورت جدي و با علاقه شديد نوازندگي پيانو و آهنگسازي را شروع كرد و به سرعت به عنوان نوازنده چيره‌دست پيانو و نيز كم‌كم به عنوان آهنگسازي توانا، سرشناس شد.
بتهوون بالاخره شيوه زندگي خود را انتخاب كرد و تا پايان عمر به همين شيوه ادامه داد: به جاي كار براي كليسا يا دربار (كاري كه اكثر موسيقيدانان پيش از او مي‌كردند) به كار آزاد پرداخت و خرج زندگي خود را از طريق برگزاري اجراهاي عمومي و فروش آثارش و نيز دستمزدي كه عده‌اي از اشراف كه به توانايي او پي برده بودند و به او مي‌دادند، تأمين مي‌كرد.
بتهوون از لحاظ اخلاقي چندان خوش رفتار نبود آنچنانكه بيشتر اوقات با خويشاوندان و بقيه مردم با نزاع و به تلخي برخورد مي‌كرد. شخصيت بسيار مرموزي داشت و براي اطرافيانش به مانند يك راز باقي ماند. لباس‌هايش كثيف و به هم ريخته بود. در آپارتمان‌هاي بسيار به هم ريخته زندگي مي‌كرد. بسيار تغيير مكان مي‌داد. طي ۳۵ سال زندگي در وين حدود چهل بار مكان زندگي‌اش را تغيير داد. در معامله با ناشرانش هميشه بي‌دقت بود و اكثر اوقات مشكل مالي داشت.
بتهوون پس از مرگ برادرش گاسپار بر سر حضانت برادر زاده‌اش كارل با بيوه گاسپار مدت ۵ سال نزاع قانوني تلخي داشت. سرانجام بتهوون در اين نزاع پيروز شد. ولي اين پيروزي براي كارل فاجعه بود؛ زندگي با يك كر، مرد بي زن و غير عادي در بهترين شكلش هم وحشتناك بود. سرانجام كارل اقدام به خودكشي كرد (البته خودكشي كارل منجر به مرگ نشد) و بتهوون كه سلامتي‌اش حالا كمتر شده بود زير بار آن خرد شد.
بتهوون در كل از سلامت كمي برخوردار بود، او از همان ۲۰ سالگي از دردهاي شديد شكم ابراز نگراني مي‌كرد.
در سال ۱۸۲۶ بيماري او به شدت وخيم شد، تا اينكه يك سال بعد در ۲۶ مارس سال ۱۸۲۷ در سن ۵۶ سالگي از دنيا رفت. در آن زمان تصور مي‌شد مرگش به دليل مرض كبد بوده‌ است، اما تحقيقات اخير بر اساس دسته‌اي از موهاي بتهوون كه پس از مرگش باقي مانده، نشان مي‌دهد كه مسموميت سرب باعث بيماري و مرگ نابهنگام وي بوده (مقدار سرب خون بتهوون ۱۰۰ برابر بيشتر از مقدار سرب در خون يك فرد سالم بود).