در دوره اي که هنرجو سرگرم فراگيري دوره نوازندگي است، يکي از راههاي خوب براي فراگيري محاسبه و اجراي ريتم درهنگام نواختن با ساز، اجراي ريتم توسط پا يا اصطلاحا روش" پا زدن" مي باشد.
اما اشتباه شايعي که غالبا در اوايل اين دوره براي محاسبه ريتم توسط روش پا زدن اتفاق مي افتد، بدينگونه است که هنرجويان ابتدا شروع به نواختن مي نمايند و سپس بر اساس نحوه نواختنشان شروع به پازدن مي کنند و در اين حالت که ديگر زمان پازدن ها با يکديگر برابر نيست و حالت دلبخواهي در اجراي ريتم اتفاق مي افتد، يعني بعضي نت ها کوتاه تر و بعضي ديگر بلندتر از لحاظ زماني اجرا مي شوند.
متاسفانه اين اشتباه باعث مي گردد تا بجاي آنکه هنرجو اجراي خود را بر پايه ريتم قطعه شکل دهد، ريتم قطعه را بر پايه تصورات و اجراي خود شکل مي دهد و در اين حالت ديگر قطعه با ريتم اصلي و صحيح خود اجرا نمي گردد و هنرجو نيز با تصور اينکه توسط روش پازدن ريتم نواختن خود را تحت کنترل دارد، يک تصورغلط از ريتم قطعه در ذهن خود پرورانده و بدون اطلاع از وجود اين مسئله، ذهنيتي اشتباه از موسيقي مورد اجرا و ريتم آن پيدا کرده و درهنگام نواختنش اين مورد بشدت نمود پيدا مي کند.
براي کمک به حل اين مشکل مي توانيم از دستگاه مترونم استفاده کنيم. هنرجو درهنگام نواختن با پازدن و استفاده همزمان از مترونم و هماهنگ نمودن ريتم پا با ريتم انتخاب شده براي مترونم، مي تواند ذهن خود را براي اجراي صحيح ريتم پرورش دهد و مشکلي را که در بالا به آن اشاره شد را بتدريج حل نمايد.
مترونم دستگاه بسيار مفيدي است که استفاده از آن امروزه در دنيا، عملي بسيار معمول و جا افتاده مي باشد. اين دستگاه غير از آنکه ريتم صحيح و بدون خطا و نوساني را به نوازنده ارائه مي کند، دايره زماني و محدوده ضربي هر يک از ريتم هاي مختلف از کندترين تا سريعترين را، مانند لارگو(Largo)، آداجيو(Adagio)، آلگرو(Allegro)، پرستو(Presto) و غيره را در اختيار نوازنده مي گذارد.

به مرور که فرد در نوازندگي مهارت مي يابد، در اجراي صحيح و بدون نوسان انواع ريتم ها نيز تواناتر مي گردد و کم کم مي تواند بحدي از توانايي برسد که حتي بدون پازدن يا استفاده از مترونم ريتم موسيقي را بخوبي اجرا نمايد و کمتر دچار اشتباهات ريتميک شود.

تمرين هاي ريتم خواني قطعات بدون ساز، پا زدن و مترونم همگي ابزارهايي هستند که کمک به نوازنده مي کنند تا ذهن او به توانايي محاسبه دقيق ريتم موسيقي رسد و نبايد اينگونه تصورداشت که ازهمان روزهاي آغازين آموزش، هنرجو بدون کمک گيري از روشهايي از اين دست، قادر به اجراي بي نقص ريتم موسيقي مي گردد.

18- استفاده از آينه درهنگام تمرين بعنوان ابزاري کنترل کننده، چگونه به نوازنده کمک مي کند؟
هنگامي که نوازنده از تمرين نمودن ساز روبروي آينه بهره مي جويد، در واقع مانند اينست که او از يک مربي براي کنترل استيل نواختنش بهره مي جويد. با استفاده از آينه که مي تواند در نقاط و زواياي مختلف ديد نوازنده قرار گيرد، امکان کنترل استيل اندام هاي بدن نوازنده براي او فراهم مي گردد.

زيرا اولا، در بسياري از سازها، وقتي نوازنده مشغول تمرين کردن با ساز است، کليه زوايا و حالات مختلف اندامهايش در ديد مستقيم او نيستند و گاهي ابعاد خود ساز و همينطور نحوه دست گرفتن آن باعث مي شود تا نوازنده نتواند مستقيما وضعيت سر و گردن، شانه ها، انگشتها و مچ و دستانش، کمر و يا پاهايش را ببيند و از رعايت وضعيت صحيح استيل آنها، غافل مي گردد.

و ثانيا، با توجه به اينکه بسياري از نکات مختلف موسيقايي وجود دارند که در هنگام تمرين بايستي توسط نوازنده کنترل گردند، اين امکان بوجود مي آيد که فرد از دقت به استيل نواختنش غافل گردد. در اينجاست که اهميت استفاده از آينه مشخص مي گردد و به کمک آن مي توان به بررسي زواياي کور وغير قابل رويت مستقيم اندام ها، درهنگام نواختن پرداخت.