پيکاپ هايي که تعداد دور سيم پيچ آنها کمتر باشد، داراي امپدانس خروجي کمتري هستند و عمومآ وفاداري بيشتري هنگام تبديل ارتعاش به الکتريسيته دارند.

باتوجه به ساختارهاي متفاوتي که پيکاپ ها مي توانند داشته باشند، خروجي پيکاپ مختلف متفاوت است؛ خروجي آنها از چيزي حدود صد ميلي ولت شروع مي شود و مي تواند به يک ولت! هم برسد.

پيکاپ هاي ارزان قيمت داراي طراحي بد و مواد اوليه نا مرغوب هستند بگونه اي که ممکن است به علت اشکال در پيچيده شدن سيم پيچ، داراي خاصيت خازني نيز بشوند. بنابراين هنگامي که آنها به کابل ارتباطي با آمپلي فاير متصل مي شوند يک مدار تشديد توليد ميکنند و در فرکانسهاي خاص پديده رزونانس را بوجود بياورند.

ارتعاش سيم، باعث تغيير ميدان مغناطيسي شده و در سيم پيچ جرياني متناسب با کيفيت ارتعاش القا ميکند.

اگر گيتار الکتريک داشته باشيد ممکن است با اين پديده برخورد کرده باشيد که خروجي صداي يکي از سيم ها يا نتها حجم صوتي بيشتري از ساير سيم ها يا نتها توليد مي کنند.

هرچه تعداد دورهاي سيم پيچ بيشتر باشد، فرکانس رزونانس پايين تر مي آيد و از طرف ديگر خاصيت خازني و سلفي سيم پيچ بيشتر شده و رفتار غير خطي پيک آپ تشديد مي گردد. به همين علت است که در مواردي که نياز به رفتار خطي و پاسخ فرکانسي بهتر باشيم، لازم است تا از پيکاپ هاي پيزوالکتريک يا حتي نوري استفاده کنيم.

ناگفته نماند، ممکن است برخي از نوازندگان از خروجي رفتار غير خطي اين پيکاپ ها لذت برده و آنرا مناسب سبک موسيقي خود مي دانند.

انواع متداول پيکاپ مغناطيسي
پيکاپ هاي مغناطيسي بصورت معمول در دونوع ساخته مي شود، آنهايي که داراي يک سيم پيچ هستند که معمولآ روي گيتارهاي فندر Stratocaster استفاده مي شود. جيمي هندريکس، اريک کلپتون و ديويد گيلمور از جمله علاقمندان به صداي اين نوع از گيتارها هستند.

نوع ديگر داراي دو سيم پيچ و يک هسته است که بيشتر بنام هومباکر (Humbucker) معروف است که توسط يکي از کارکنان کارخانه گيبسون در سال 1950 اختراع شد، از اين پيکاپ ها بيشتر در گيتارهاي لس پاول (Les Paul) گيبسون استفاده مي شود.

پيکاپ هاي Single-Coil به تغييرات فلوي مغناطيسي بسيار حساس هستند، بنابراين پاسخ خوبي به کوچکترين ارتعاشهاي سيم مي دهند. اما از طرف ديگر اين حساسيت باعث مي شود که آنها جاذب تغييرات ميدانهاي مغناطيسي موجود در محيط هم باشند، بعنوان مثال تغيير ميداني که در دستگاه هاي برقي با فرکانس 50-60 هرتز در محيط وجود دارد.

هر چند توسط فيلتر اغلب مي توان جلوي تقويت اين ميادين ناخواسته را گرفت اما در کل وجود نويز در محيط مي تواند باعث دردسر در گرفتن خروجي تميز از اين پيکاپ ها باشد؛ براي همين اگر بصورت خانگي با اين نوع از سازها کار کنيم عمومآ يک صداي هوم (Hum) به همراه موسيقي از آنها خواهيم شنيد.

اما پيکاپ هاي هومباکر توانسته اند بر اين مشکل غلبه کنند. دو سيم پيچ موجود در اين پيکاپ ها که از لحاظ الکتريکي سري هستند، در جهت خلاف هم پيچيده مي شوند بنابراين نويزي را که از محيط مي گيرند داراي ولتاژ معکوس نسبت به هم شده و در مجموع يکديگر را خنثي مي کنند. از طرف ديگر اين دو سيم پيچ باعث تقويت جريان حاصل از القاي هسته مغناطيسي شده و صداي ساز را قوي تر دريافت مي کند.

البته اين سبک طراحي پيکاپ هزينه اي هم در بر دارد و آن اينکه بسياري از هارمونيک هاي بالاي صداي اصلي نيز از اين طريق حذف مي شوند. چرا که همانطور که قبلآ هم اشاره کرديم بالا بودن تعداد دور سيم پيچ اندکتانس سيم پيچ را بالا مي برد و پاسخ فرکانسي در فرکانس هاي بالا تضعيف مي کند، براي همين است که صداي اين گيتارها کمي گرمتر، چاقتر و تيره تر از پيکاپ هاي Single-Coil بنظر مي رسد.