بين سالهاي 1971 تا 1972 تقريبا" مي توان گفت که هيچ موسيقي اي براي فيلم يا تصاوير متحرک ساخته نشد. دليل آن اعتصاب اتحاديه آهنگسازان و آواز نويسان آمريکا بود.

اختلاف اتحاديه با دست اندرکاران صنعت سينما و تهيه کننده گان تلويزيوني بيشتر حول و حوش دو موضوع بود يکي مدت زمان تهيه موسيقي و ديگري حق مالکيت موسيقي.

تا قبل از آن معمول بر اين بود که به آهنگساز حدود شش هفته براي ساخت موسيقي وقت داده مي شد در حالي که در اوايل دهه هفتاد اين زمان به يک هفته تا ده روز تقليل يافته بود.

مشکل بزرگتر دعوي بر سر حق مالکيت موسيقي بود. در واقع اتفاقي که افتاده بود آن بود که آهنگسازان هيچگونه حقي نسبت به آفريده هنري خود نداشت. استوديو هاي بزرگ هاليوود خود را صاحب موسيقي توليد شده براي فيلم مي دانستند.

به عنوان مثال در سال 1971 از لالو شيفرين (Lalo Schifrin) درخواست شد تا راجع به يکي از کارهاي موسيقي خود که براي يک فيلم هاليوودي ساخته بود در يک دانشگاه صحبت کند. وي پس از تماس با استوديو از آنان درخواست کرد تا پارتيتورهاي کار را دراختيار او قرار دهند. آنها در جواب به او گفتند که اين پارتيتور ها متعلق به شما نيست و بصورت سرسري گفتند اگر آنها را ميخواهد بايد اجاره کند.

در موردي ديگر هنگامي که يک ارکستر بزرگ ازموريس ژار (Morris Jarr) آهنگساز بزرگ فرانسه و هاليوود خواست تا موسيقي فيلم دکتر ژيواگو را با اين ارکستر اجرا و رهبري کند، کمپاني مترو گلدن ماير (MGM) به او گفت که : "چون جاي کافي براي نگهداري و بايگاني نداشتيم آنها را از بين برده ايم".

موسيقي فيلم ، هنر فراموش شده